Tülay Bilin-ce

HAYATTA İDOLÜNÜZ VAR MI?

Posted on: 24/11/2012

Kişisel gelişime kitaplarına ve seminerlerine başladığım ilk yıllardaydı. Kitaplardan birinde soruyordu ‘idolünüz var mı?’. Bu soruya verecek cevabım yoktu. Bilmiyordum. Kendime örnek olarak aldığım, yaşam biçimini onayladığım ve onun gibi olmak istediğim biri ya da birileri. Hiçbir fikrim yoktu. Aslında varmış da farkında değilmişim.

Gençliğimde üç kişinin peşinden koşmuşum meğerse. Şimdi geriye dönüp baktığımda bu iki kişi, kişiliğimin oluşmasında müthiş rol oynamış. Birisi Genco Erkal,  Zülfü Livanelli ve Rutkay Aziz. Yıllar sonra üçünün de hayatlarındaki detayları okuduğumda her anında varmışım meğerse.

Zülfü Livanelli hayatını yazmıştı. Kitabı okurken evet bunu biliyorum ben ordaydım dedim her bir satırında. Televizyonda defalarca belgeselini seyrettim. Konserlerini verdiler. Her bir konserde ben ordaydım. Bütün şarkılarını ezbere biliyorum. Gence Erkal deyince ise bütün oyunlarını seyretmişim. Hayatının her anında yanında olmuşum.

Önemli olan bütün oyunları seyretmiş olmak, bütün şarkılarını ezbere bilmek değil. Onların yaşam biçimleri ve hayatın içindeki duruş biçimleri beni çok etkiledi. Hala dimdik ayaktalar. Hala düşüncelerinden bir samtim şaşmadılar. Hala duruşlarından ödün vermediler. Asmaya götürseler hala bildiklerini söylüyorlar. Hangimiz bu kadar azimli olabildik hayatta.

Bu akşam CNNTÜRK ekranında Aykırı Sorular adlı programda Genco Erkal vardı. Hakkını veren güzel bir programdı. Gerekli saygı gösterildi. Harika bir programdı. Seyrederken kendimden geçtim. Bütün gençliğim gözümün önünden geçti. Genco Erkal’ın Dostlar Tiyatrosundan herhangi bir oyunundan çıktığım zaman sarhoş gibi Taksime kadar yürürdüm. Yüzüme vuran rüzgar beni kendime getirirdi. Zülfü Livanelli’nin konserlerini bilirsiniz. Harika bir koro vardır. Hep beraber şarkıları söylenir.

Bu üç kişiyi düşündüğüm zaman dünyanın dertleri gözümde küçülüyor ve onları problem ettiğim için üzülüyorum ve kendime kızıyorum. Bu kadar dimdik durmak için ne bedeller ödendiler. Hala da ödüyorlar.

Onlar benim idollerimdi. Ben onlarla büyüdüm ve şimdiki Tülay Bilin’i onlar yarattılar. Hayata bakış açısını onlardan öğrendim. Bugün hayatta dik durabiliyorsam onlar sayesindedir.

Rutkay Aziz. Ankara Sanat Tiyatrosu ne zaman İstanbul’a gelse bütün işlerimi bırakır giderdim. Bütün oyunları seyrettim. Onların sayesinde büyüdüm. Hatta bundan 3-4 yıl önce bir cenazede Rutkay Aziz’le karşılaştım. Yanına gittim ve dedim ki;

“Sizin yüzünüzden artık hiçbir şeyi beğenmiyorum. Çünkü öyle güzel oyunlarla bizi büyüttünüz ki artık dizi ve filmleri beğenmiyorum” dedim. Güldü teşekkür etti.

Mutlaka gençlerin ya da yaşlıların hayatta idolleri olması gerekir diye düşünüyorum. Birilerinin peşinden gitmek ama doğru insanların. İleride seni sen yapacak doğru insanların. Hayatımda böyle birileri olduğu için çok mutluyum.

Tülay Bilin

tulayb18@gmail.com

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

Arşiv

Kategorilere Göre Yazılar

Son Yazılar

Takvim

Kasım 2012
P S Ç P C C P
« Eki    
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  
%d blogcu bunu beğendi: